Skip to content

Historia parafii

Zarys historii Parafii Ewangelicko – Augsburskiej w Zielonej Górze (ks.bp Józef Pośpiech)

Pierwsze próby erygowania po wojnie w Zielonej Górze parafii ewangelickiej podjął ks. senior Karol Świtalski z Poznania, który z takim zamiarem przybył w 1946 roku do Zielonej Góry. Wynika to z pisma, jakie ks. Jan Zajączkowski z Legnicy dnia 18.10.1948 roku skierował do ks. seniora Waldemara Preissa, Pełnomocnika Konsystorza Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego we Wrocławiu, w którym czytamy: „Nie otrzymałem do tej pory upoważnienia do działania na terenie Zielonej Góry, a właśnie dowiedziałem się z listu p. Pawła Stonawskiego z Zielonej Góry, że ks. Świtalski był tam 2 lata temu, ale nie zawiązał komitetu organizacyjnego, ani też nie prowadził pracy nadal. Właśnie wysyłam do ks. Świtalskiego list, powiadamiający go o poczynionych przeze mnie pracach oraz z prośbą, aby przysłał mi zebrany wówczas materiał. Zawiązałem komitet organizacyjny. Trzeba więc pracę jak najprędzej rozpocząć.”

Z tego samego dnia zachowało się pismo ks. J.Zajączkowskiego do ks. Świtalskiego następującej treści: „Rozpocząłem wstępne prace organizacyjne w Zielonej Górze. Nie wiedziałem, że ks. Senior rozpoczął już tam działalność. Znalazłem tam szereg ludzi, którzy obiecali mi pomoc i współpracę. Poczyniłem także pewne kroki u władz, aby otrzymać kościół przy pl. Bohaterów, mały, ale myślę, że na razie nam wystarczy. Także i Ks. Biskup jest powiadomiony o rozpoczęciu akcji w Zielonej Górze, i czekam na upoważnienie do działania z Warszawy. Proszę o przesłanie materiałów informacyjnych, dotyczących wyż. wymienionej parafii. Wybrałem także komitet organizacyjny, na czele którego stoi wymieniony P.Stonawski, który obiecał uczynić wszystko, aby praca ruszyła z miejsca. Sądzę, że znajdę na tym terenie około 300 ewangelików.” O tym, że ks. Świtalski był zaraz po wojnie w Zielonej Górze i nawiązał kontakt z grupą ewangelików, świadczy też kartka pocztowa, wysłana dnia 8.11.1948 roku przez wydawnictwo „Strażnicy Ewangelicznej” do ks. Świtalskiego w Poznaniu, zawierająca prośbę o uregulowanie rachunku za wysłane do Zielonej Góry od grudnia 1947 r. do września 1948 r. czasopismo kościelne „Strażnica”, przy czym na adres p. Konarskiego w Zielonej Górze wysyłano na bieżąco do kwietnia 1948 r. 15 egzemplarzy, i od maja tegoż roku 5 egz. Ks. Świtalski przesłał tę kartę ks. Zajączkowskiemu do załatwienia.

Pierwsze nabożeństwo ewangelickie w Zielonej Górze odprawił dnia 13.10.1948 r. ks. Jan Zajączkowski w prywatnym mieszkaniu przy ul. Bankowej 13. Po nabożeństwie odbyło się zebranie, na którym spośród 7 obecnych członków powołano komitet organizacyjny, powzięto stosowną uchwałę o utworzeniu parafii i dokonano wyboru rady parafialnej. Protokół zebrania wysłano do Konsystorza w Warszawie, który go 4.11.1948 r. zatwierdził. Tym samym ks. Zajączkowski oficjalnie objął opiekę duszpasterską nad parafią. O erygowaniu parafii rada parafialna powiadomiła również Pełnomocnika Konsystorza we Wrocławiu pismem z dnia 12.11.1948 r. treści następującej: „Zawiadamiamy uprzejmie, że na skutek starań ks. Zajączkowskiego z Legnicy utworzony został w Zielonej Górze Zbór Ewangelicko – Augsburski i wybrano radę kościelną. Konsystorz warszawski zatwierdził wybory i czyni starania o przydział jednego z kościołów ewangelickich poniemieckich. Prosimy zarazem – powołując się na zamówienie ks. Zajączkowskiego – o dostarczenie nam pieczątki dla zboru. Zamawiamy również 15 śpiewników, które prosimy nadesłać za pobraniem pod adresem p. Pawła Stonawskiego, ul. Bankowa 13.” Za najważniejszy cel jaki postawiła sobie rada kościelna, uznano odnalezienie i uaktywnienie jak najwięcej współwyznawców. Tak wspomina ten czas ks. Zajączkowski:
„Rozpocząłem pracę w Zielonej Górze w niepomyślnych warunkach, bo bez kościoła. Ale nie zniechęcałem się, znalazłem bowiem ludzi, którzy włożyli w prace organizacyjne tyle energii i poświęcenia, że wiedziałem i wierzyłem, iż praca musi przynieść owoce. Początkowo zbieraliśmy się w prywatnym mieszkaniu prezesa rady kościelnej Pawła Stonawskiego, ale wnet nie mogliśmy się tam pomieścić. Od samego początku istnienia parafii wnieśliśmy podanie przez miejscowe władze do Ministerstwa Administracji Publicznej o przydział kościoła i plebanii. Parafia rosła z dnia na dzień na skutek nieustającej gorliwości jej członków.” W międzyczasie doszło dnia 5.09.1949 r. do podpisania umowy pomiędzy parafią ewangelicką, a zborem Kościoła Chrześcijan Baptystów w Zielonej Górze, w myśl której parafia ewangelicka mogła korzystać z kaplicy zboru przy ul. Długiej. Tak więc w tej kaplicy ewangelicy odprawiali swoje nabożeństwa w okresie od września 1949 r. do 15 czerwca 1950 roku.

Podjęte starania parafii o zwrot kościoła długo nie przyniosły efektu. W końcu po dwóch latach, dnia 10 maja 1950 r., przekazano parafii kościół przy placu Bohaterów, należący do 1945 roku do parafii Kościoła staroluterańskiego. W nawiązaniu do tej decyzji rada kościelna wystosowała dnia 11 maja 1950 r. do Ministerstwa Administracji Publicznej w Warszawie – za pośrednictwem Prezydenta Miasta Zielonej Góry i Województwa Poznańskiego w Gorzowie Wlkp. – pismo następującej treści: „Tutejsza Polska Parafia Ewangelicko – Augsburska uzyskała w zarząd i użytkowanie aktem zdawczo – odbiorczym z dnia 10.bm. od Prezydenta Miasta, na skutek decyzji Ministerstwa z dnia 11.4.50 Nr. W J 3/403/5 kościółek kaplicę po byłej gminie niem. ewangelicko – luterańskiej w Zielonej Górze. Parafia nasza licząca ponad 500 dusz […] zrozumiała, ze sprawiedliwy ten akt jest odzwierciedleniem troskliwej opieki, jaka otacza Rząd naszej Ludowej Rzeczypospolitej wszystkich obywateli bez różnicy na ich przekonania religijne. W przekazanym nam małym kościółku ewangelicy będą radośnie odprawiać nabożeństwa i modlić się o szczęście dla kochanej Ojczyzny i o pokój dla całej ludzkości.” Dnia 29 czerwca 1950 r. odprawiono w nim pierwsze ewangelickie nabożeństwo po wojnie, które połączone było z pierwszą powojenną konfirmacją.

Dnia 5.05.1949 r. Konsystorz podjął uchwałę o przyłączeniu parafii zielonogórskiej do Diecezji Wrocławskiej, natomiast dnia, 16.02.1950 r. do Diecezji Wielkopolskiej. W związku z tą decyzją zwierzchnik Diecezji Wrocławskiej dnia 23.03.1950 r. napisał do rady parafialnej w Zielonej Górze: „Żałuję bardzo, że parafia ewangelicka w Zielonej Górze ze względów terytorialnych przyłączona została do Diecezji Wielkopolskiej, gdyż była to w ramach Diecezji Wrocławskiej jedna z najczynniejszych i najsprawniej funkcjonujących parafii z radą kościelną na czele. Głębokie przywiązanie do Kościoła i daleko idące zainteresowanie sprawami religijnymi i kościelnymi oraz pozytywna wybitnie pracy rady kościelnej spowodowały, iż parafia w Zielonej Górze w krótkim okresie czasu była z aspektu Urzędu Senioralnego jedną z nielicznych wzorów parafii. Żegnając się formalnie całym sercem będę nadal przy dalszych wysiłkach koło zorganizowania tego ośrodka polskiego ewangelicyzmu na Ziemi Lubuskiej, i życzę parafii oraz radzie kościelnej wytrwałości w dalszych poczynaniach oraz Błogosławieństwa Bożego dla wszystkich jej członków.”

Tak było przez ponad 2 lata. W czerwcu 1952 r. Konsystorz powziął decyzję o powiększeniu granic Diecezji Wrocławskiej, w następstwie czego parafia w Zielonej Górze została przyłączona ponownie do Diecezji Wrocławskiej, do której należy do dnia dzisiejszego. Świeżo przyłączony zbór wizytował 05.10.1952 r. ks. bp Karol Kotula.

Równie istotną dla normalnego funkcjonowania parafii potrzebą, jak przydział kościoła, była sprawa oddania plebanii, położonej tuż przy kościele, a zajętej przez prowadzące Przedszkole „Caritas” zakonnice. Starania parafii w tej sprawie, rozpoczęte w 1950 roku, przez długie lata były bezskuteczne. W piśmie Rady Parafialnej z dnia 14.11.1952 r. do Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Zielonej Górze czytamy: „Nawiązując do wniosku o przydzielenie na potrzeby parafii byłej plebanii staje się dla naszej parafii bardzo aktualny. Parafia bardzo odczuwa brak salki zborowej, biura i mieszkania dla duszpasterza, który, mieszkając w naszym mieście, mógłby stale się opiekować parafią, odprawiać więcej nabożeństw (obecnie tylko są 2 nabożeństwa w miesiącu). Do tej pory czynności biurowe parafii załatwiane są w prywatnym mieszkaniu Przewodniczącego Rady Parafialnej, a zebrania Rady, nauka religii, konfirmacyjna i śpiewu odbywają się w kościele. W porze zimowej wobec trudności opalania kościoła, w zimnym pomieszczeniu częstokroć nie można wykonywać wspomnianych czynności. Jedynie przychylna i szybka decyzja odnośnie wniosku z dnia 15 lipca usunęłaby nasze trudności wyżej wymienione.”

W końcu dnia 23.10.1964 r. sporządzono protokół przekazania parafii plebanii, której stan nadawał się jedynie do rozbiórki.

Istotną rolę w integrowaniu zboru, który nie posiadał na miejscu duszpasterza, spełniał chór kościelny. Powstał on w roku 1955 dzięki dyrygentce pani Małgorzacie Łozińskiej. Swoim śpiewem uświetniał nie tylko miejscowe nabożeństwa ale też śpiewał w Legnicy czy Żarach. Działalność swoją zakończył po 1961 roku.

Ks. Jan Zajączkowski pożegnał się z parafią zielonogórską dnia 30 września 1960 r., której duszpasterzował od dnia 13.10.1948 r. Po nim administrację parafii objął w dniu 1.10.1960 r. ks. Gustaw Broda. Z braku mieszkania w Zielonej Górze dojeżdżał on początkowo z dalekiego Szczecina. Dopiero dnia 17.02.1962 r. władze miasta przydzieliły parafii 3 pokojowe mieszkanie dla księdza przy ul. Zamenhofa 42. Po pięcioletniej administracji ks.Broda ze względów zdrowotnych pożegnał się z wiernymi dnia 31.08.1965 r. Do parafii należały wtedy zbory:

Nowa Sól – tutejsza parafia ewangelicka została utworzona dnia 15.08.1948 r. przez ks. Jana Zajączkowskiego, który był jej duszpasterzem do dnia zakończenia swojej służby kościelnej w parafii zielonogórskiej ( 30.09.1960). Z dniem 20.05.1962 r. parafia została przyłączona do parafii zielonogórskiej jako jej filiał. Nabożeństwa odbywają się 2 razy w miesiącu w kościółku na byłym ewangelickim cmentarzu

Kożuchów – tutejsza parafia ewangelicka rozpoczęła swoją działalność w 1950 r. Dnia 16.10.1963 r. została przyłączona do parafii zielonogórskiej jako jej filiał. Nabożeństwa odbywają się 2 razy w miesiącu, przy czym miejscem nabożeństw był początkowo historyczny Kościół Łaski, a następnie od 1953 r. kościół zamkowy, a potem kaplica urządzona w domu parafialnym.

Głogów – tutejsza parafia ewangelicka, czynna od 1953 roku, została z dniem 16.10.1963 r. przyłączona do parafii zielonogórskiej i do dnia 31.12.1975 r. była obsługiwana przez administratora parafii zielonogórskiej. Z dniem 1.01.1976 r. została przyłączona do parafii w Legnicy, której filiałem jest do dnia dzisiejszego. Nabożeństwa przez wiele lat odbywały się w kaplicy domowej, urządzonej w domu mieszkalnym, a od 5 lat są odprawiane w kaplicy parafii rzymsko – katolickiej.

Sieroszowice – w latach 1964 i 1965 administrator parafii zielonogórskiej odprawiał nabożeństwa w prywatnym mieszkaniu dla nielicznej grupy ewangelików tej miejscowości, należących do parafii w Głogowie.

Barcikowice – w 1962 roku urządzono tutaj kaplicę, w której do 1963 r. duszpasterz parafii zielonogórskiej odprawiał nabożeństwa dla ewangelików, zamieszkałych w Aleksandrowie (obecnie Zatonie)

Gorzów Wielkopolski – w 1961 roku administrator parafii zielonogórskiej objął także administrację parafii w Gorzowie Wlkp. z jej filiałem w Międzyrzeczu, gdzie nabożeństwa odprawiał w kaplicy zboru Kościoła Metodystów. W roku 1973 powstał filiał w Słubicach, który przyłączono do parafii gorzowskiej, i w roku 1987 przyłączono do niej jeszcze filiał w Barlinku. Parafia w Gorzowie Wlkp. z jej filiałami była obsługiwana przez duszpasterza z Zielonej Góry do 1991 roku, tj. do czasu, kiedy władze kościelne skierowały do tej parafii stałego, miejscowego administratora.

Z dniem 15 września 1976 r. Konsystorz zamianował ks. Józefa Pośpiecha administratorem parafii w Zielonej Górze, z tym, iż do parafii z jej filiałami w Nowej Soli i Kożuchowie oraz parafii w Gorzowie Wlkp. z jej filiałami w Międzyrzeczu i Słubicach doszła z dniem 1.01.1977 parafia w Żarach z filiałem w Żaganiu. Dnia 29 stycznia 1978 r. Zgromadzenie Parafialne wybrało go na pierwszego proboszcza parafii, w który to urząd został wprowadzony dnia 11 czerwca 1978 r. Na tę szczególną uroczystość kościół został częściowo odnowiony.

Z ważniejszych wydarzeń, jakie miały miejsce podczas 18 – letniej służby kościelnej w Zielonej Górze ks. Pośpiecha wymienić należy kilka. Po objęciu przez niego administracji parafii, w kościele nie było chrzcielnicy. Okazało się, iż w 1950 r. przekazano parafii świątynię bez chrzcielnicy. Do chrztów służyło zastępcze naczynie liturgiczne. Ponieważ parafia „Wang” w Karpaczu miała dwie chrzcielnice, zwrócono się do Rady Parafialnej tej parafii z prośba o odstąpienie jednej z nich na potrzeby naszego kościoła. Rada Parafialna spełniła prośbę i podarowała parafii zielonogórskiej chrzcielnicę, którą przywieziono dnia 15 czerwca 1977 r. Pod koniec tego roku odnowiono w kościele ambonę i ławki. Na plebanii zaś przeprowadzono w tym czasie prace, związane z urządzeniem tam kaplicy jako miejsce nabożeństw zimowych, lekcji religii i konfirmacji oraz różnych spotkań parafialnych. Na zakończenie tych prac przeprowadzono dziękczynną ewangelizację w dniach 9 – 11 grudnia 1977 r. Dnia 10 marca 1979 r. został uruchomiony przez pana Rennera, z zaprzyjaźnionej parafii w Guben, zegar na wieży kościelnej. Podejmowano już wprawdzie wcześniej próby jego uruchomienia, lecz okazywały się one krótkotrwałe.

Dnia 6 grudnia 1980 r. Zgromadzenie Diecezjalne Diecezji Wrocławskiej Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego wybrało zielonogórskiego proboszcza ks. Józefa Pośpiecha na zwierzchnika (z tytułem Seniora) Diecezji Wrocławskiej. Wprowadzenia w urząd dokonał 31 maja 1981 r. w zielonogórskim kościele, ks. bp Janusz Narzyński. Siedziba władz diecezji została wtedy przeniesiona do Zielonej Góry, gdzie było jej miejsce do 1994 roku.
To, że proboszcz parafii administrował równocześnie jako zwierzchnik rozległą diecezją, miało w tym czasie również swoje niezaprzeczalne znaczenie dla parafii, której prestiż się znacznie podniósł w otoczeniu.

Dnia 29 lipca 1981 r. przywieziono do parafii drugi dzwon, który po zawieszeniu na wieży kościelnej został poświęcony 1 listopada tegoż roku. Dzwon ten, pochodzący z nieczynnego zboru ewangelickiego w Ludwikowicach Kłodzkich, został przewieziony do parafii ewangelickiej w Gorzowie Wlkp. Z braku możliwości jego wykorzystania w tamtejszym kościele, Rada Parafialna postanowiła przekazać go parafii w Zielonej Górze.

Latem 1982 r. uporządkowano, przy współudziale władz miasta, teren działki przykościelnej, którą ogrodzono żywopłotem. W celu udogodnienia ruchu pieszego zostało też otwarte przejście, które dotąd było zamknięte. Z wykonanych prac remontowych należy także wymienić założoną w kościele w czerwcu 1983 r. radiofonizację przynoszącą odczuwalną ulgę zwłaszcza starszym uczestnikom nabożeństwa. W maju 1985 r. zostały odnowione witraże ołtarzowe, przy czym jeden z nich był tak bardzo uszkodzony, iż zaszła potrzeba jego rekonstrukcji.

Dnia 11 czerwca 1986 r. obchodzono parafii uroczyście pamiątkę 75 – lecia założenia kościoła. Latem 1985 r. przeprowadzono remont kościółka w Nowej Soli, a w czerwcu 1991 r. zakończono remont domu parafialnego w Kożuchowie.

Z dniem 1 stycznia 1988 r. Konsystorz zamianował stałego duszpasterza dla parafii w Żarach, którą dotąd administrował proboszcz parafii zielonogórskiej. A trzy lata później, z dniem 1 stycznia 1991 r., parafia w Gorzowie Wlkp. otrzymała także swojego administratora, któremu dotychczasowy administrator z Zielonej Góry przekazał agendy parafii.

Dnia 7 lutego 1968 r. rozpoczął swoją działalność Wojewódzki Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej w Zielonej Górze, którego w pierwszym okresie wieloletnim przewodniczącym był administrator parafii ewangelickiej, ks. E.Busse. Nasza parafia od samego początku włączyła się aktywnie do współpracy z kościołami, które wyraziły swoją gotowość utrzymania przyjaznych stosunków w duchu wzajemnego zrozumienia i tolerancji, także z Kościołem rzymsko-katolickim. Efektem tych kontaktów był udział zielonogórskiego proboszcza w uroczystych ingresach ks. bpa Józefa Michalika (1992) i bpa Adama Dyczkowskiego (1993), a także są coroczne wspólne Tygodnie Modlitwy o Jedność Chrzcieścijan (w maju) i grudniowe adwentówki.

Należy w tym miejscu także wspomnieć o prawie dwudziestoletniej gościnie, jakiej do 1977 r. parafia udzieliła w swoim kościele zborowi Kościoła Adwentystów. Parafia kontynuowała rozpoczęte w 1973 r. kontakty ekumeniczne z ewangelickimi parafiami zagranicznymi, zwłaszcza niemieckimi z terenu przygranicznego. Stąd m.in. też udział ks. Pośpiecha w transmitowanym przez radio nabożeństwie ekumenicznym w Berlinie z okazji 40 lecia zakończenia wojny (08.05.1985), a także aktywny udział w introdukcji ks. bpa Joachima Rogge’go w Görlitz (1986).

Z licznych kontaktów zagranicznych ks. Pośpiecha warto wymienić spotkanie z australijskim Kościołem Luterańskim w listopadzie 1988 roku. Trzeba tu podkreślić, iż wizyta w Australii miała swój kontekst historyczny, związany z miastem i okolicą Zielonej Góry. Stąd bowiem emigrowali do Australii w 1838 r. luteranie niechcący narzuconej przez króla pruskiego unii kościelnej, którzy byli pierwszymi luteranami w tym kraju. Dlatego datę ich przybycia do Australii przyjęto jako początek Kościoła Luterańskiego na tym kontynencie. W roku 1988 Kościół ten obchodził 150 rocznicę istnienia. W związku z tą pamiątką przyjechał w czerwcu 1987 r. do Zielonej Góry zwierzchnik tego Kościoła biskup Les Grope, aby odwiedzić te miejscowości, których nazwy wpisały się na stałe do historii australijskiego Kościoła (szczególnie chodzi o Klępsk i okolice).

W czasie listopadowej wizyty 1988 r. doszło też do znamiennego spotkania z współwyznawcami polskiego zboru ewangelickiego, dla któych było to pierwsze spotkanie z przedstawicielem polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.

W roku 1991 wprowadzono nowe Kościelne Prawo Wewnętrzne, w myśl którego dotychczasowy urząd zwierzchnika diecezji „seniora” zastąpiono przez „biskupa diecezjalnego”. Nowy zwierzchnik musi od tego czasu pochodzić z wyborów przeprowadzonych zgodnie z nowymi przepisami. Po wyborach, które odbyły się na I Synodzie Diecezjalnym w Wałbrzychu dnia 21.11.1991 roku, pierwszym powojennym biskupem diecezjalnym Diecezji Wrocławskiej został jej dotychczasowy zwierzchnik, ks. Józej Pośpiech. Na stolec biskupi wprowadził go w zielonogórskim kościele 11.04.1992 r. Biskup Kościoła ks. Jan Szarek.

Muzyka w kościołach ewangelickich gościła od zarania. Nic dziwnego więc, że również i nasza świątynia – jak tylko była potrzeba i okazja – była miejscem jej uprawiania. Od roku 1979 w kościele koncertowały zarówno chóry (z Buckow, Drogomyśla, Verden, Seward-Nebraska czy Bernau) jak i zespoły muzyczne (z Chociebuża, z Nitry, czy „Al Antico” z Pszczewa). A od roku 1992 świątynia nasza jest miejscem, w którym organizowane są coroczne Zielonogórskie Festiwale Muzyczne.

Parafia niejednokrotnie włączała się do aktywnej współpracy przy rozwiązywaniu aktualnych problemów, związanych z trudną sytuacją osób ubogich, chorych i samotnych. W razie potrzeby wychodziła poza ramy parafialne, aby nieść pomoc charytatywną wszędzie tam, gdzie zachodziła konieczność, dzieląć się w duchu chrześcijańskiej miłości z otrzymanymi darami z każdym potrzebującym, przekazując do szpitala znaczne ilości leków, a do przedszkoli i domów starców środki żywności i odzieży, przywiezionych z zagranicy. Warto tu też odnotować znaczący udział parafii w organizowaniu pomocy rzeczowej dla ofiar powodzi z 1997 r. w Nowej Soli i Czerwieńsku.

Dnia 25 czerwca 1994 r. ks. bp Józef Biskup zakończył swoją 18 – letnią służbę kościelną w Zielonej Górze. Po 40 – letniej pracy na różnych odcinkach życia kościelnego przeszedł w stan spoczynku. Administrację parafii zielonogórskiej przekazał ks. Piotrowi Gasiowi, proboszczowi parafii w Szczecinie, którego Konsystorz z dniem 1 lipca 1994 r. zamianował administratorem parafii, przydzielając mu do pomocy wikariusza ks. Dariusza Lika, obecnego od 1 lutego 1997 r. administratora parafii.

Duchowni parafialni w okresie 50 – lecia

  • ks. Jan Zajączkowski – administrator od 13.10.1948 do 30.09.1960
  • ks. Gustaw Broda – administrator od 1.10.1960 do 31.08.1965
  • ks. Edward Busse – administrator od 1.09.1965 do 14.09.1976
  • ks. Józef Pośpiech – proboszcz, od 15.09.1976 do 30.06.1994 biskup diec.
  • ks. Piotr Gaś – administrator od 1.07.1994 do 31.01.1997
  • ks. Dariusz Lik – wikary od 1.07.1994 do 31.01.1997
    • administrator od 1.02.1997
    • proboszcz od 2005 roku

Kolejnym administratorem parafii zielonogórskiej był ks. Edward Busse, który pełnił tę funkcję w okresie od 1.09.1965 r. do 14.09.1976 r. Początkowo zajmował mieszkanie przy ul. Zamenhofa 42, które następnie zamienił na większe przy ul. Żeromskiego 5 (18.01.1967). W czasie swojej 11 – letniej administracji – oprócz załatwienia bieżących powinności w zakresie posługi duszpasterskiej – ks. Busse koncentrował swoje wysiłki na pracach remontowo – budowlanych. Na pierwszy plan tych prac wysunęła się budowa nowej plebanii. Dnia 16.07.1970 r. podpisał on z Zielonogórską Spółdzielnią Mieszkaniową umowę, dotyczącą budowy budynku plebanijnego przy ul. Kazimierza Wielkiego. Prace trwały do listopada 1973 roku. Położona na przeciw kościoła, odgrywa do dziś istotną rolę w życiu parafialnym. Obok budowy plebanii ks. Busse przeprowadził bieżące remonty kościoła, wśród których należy wymienić: lipiec 1968 r. – naprawa dachu na kościele – remont wieży – malowanie wnętrza kościoła; październik 1968 r. – naprawa witraży; wrzesień 1969 r. – założenie nowej instalacji elektrycznej wraz z ogrzewaniem Należy też wspomnieć o przeprowadzonej w parafii ewangelizacji diecezjalnej w czerwcu 1969 r. i po raz pierwszy w Zielonej Górze diecezjalnym zjeździe młodzieży w kwietniu 1974 roku.

No comments yet

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: